บทที่ 9

บทที่ 9

ผ่านดวงตาสัตว์ป่าของกิเลนน้อย แสงสีทองที่เป็นตัวแทนของรากวิญญาณทองส่องประกายขึ้นวูบหนึ่งแล้วก็ดับลง แสงสีเขียวที่สว่างตามกันขึ้นมาทอแสงอยู่ครู่หนึ่งอย่างริบหรี่ ก่อนจะดับลงอย่างไร้เยื่อใย

แสงสีฟ้าเยือกเย็นเป็นตัวแทนของรากวิญญาณน้ำ ทอแสงอยู่ยาวนานกว่าสิ่งใด

ในจังหวะที่พวกเขานึกว่านางคือรากวิญญาณน้ำนั้นเอง ดวงตาสัตว์ป่าก็กะพริบปริบ แสงสีฟ้าดับวูบลงแล้วแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิง

หยุนซูเฉินประหลาดใจเล็กน้อย ไม่ใช่รากวิญญาณน้ำหรอ

ทว่าชิงโจวเสวี่ยกลับไม่ได้แสดงความเข้ากันได้กับธาตุอื่น ๆ ออกมาเลย

เมื่อแสงของธาตุทั้งห้าสว่างขึ้นทีละดวงแล้วดับลงทีละดวง ดวงตาสัตว์ป่าของเจ้ากิเลนน้อยก็เบิกกว้าง มันมองเด็กสาวเบื้องหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ มันเอียงคอสะบัดมือของชิงโจวเสวี่ยออก ถอยร่นไปหลบอยู่ด้านหลังเจ้าสำนัก พร้อมกับส่ายหัวด้วยความหวาดกลัว

"แปลกประหลาดนัก" เจ้าสำนักลูบคาง "ไม่มีรากวิญญาณธาตุไหนที่กิเลนมองไม่เห็น เด็กนี่เป็นอะไรกันแน่"

"นางไม่มีรากวิญญาณ" เจ้ากิเลนน้อยส่งเสียงเล็กเสียงน้อยตอบกลับมา "ประหลาดสิ้นดี"