กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 8
ในหุบเขาไร้กาลเวลา พ้นฤดูหนาวจึงไม่รู้ว่าล่วงเลยมาสักกี่ปีแล้ว
เมื่อหยุนซูเฉินตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ปีแล้ว สำหรับผู้บำเพ็ญที่มีอายุขัยยาวนานยิ่งนัก นี่เป็นเพียงชั่วกระพริบตาเดียวเท่านั้น
ด้วยเหตุที่นางไม่ได้คิดจะพักฟื้นเป็นระยะเวลานาน นางจึงไม่ได้ออกจากยอดเขาเฮ่ออี เพียงแต่วางม่านพลังไว้ที่หน้าห้องนอน กั้นขวางกับชิงโจวเสวี่ยไว้เพียงกำแพงเดียว นั่งสมาธิหลับตาเคลิ้ม พร้อมทั้งรักษาอาการบาดเจ็บภายใน
พักผ่อนอยู่หลายปี ร่างกายดูเหมือนจะดีขึ้นบ้างแล้ว
"ภายนอกมีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นหรือไม่"
"ทุกอย่างยังคงปกติ" ดวงตาสีเขียวมรกตของเจ้าแมวกลอกกลิ้งอย่างคล่องแคล่ว "เจ้าหอเผิงไหลแห่งทะเลตะวันออก ส่งจดหมายเชิญท่านไปเยือนสักหน่อย บอกว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้พวกเงือกเพิ่งทอผ้าแพรชุดใหม่ เป็นงานฝีมือชั้นยอด"
"อืม" นางนวดคลึงหว่างคิ้ว "เจ้าเอาเจ้าที่... ชื่ออะไรนะ"
"ชิงโจวเสวี่ย" นางวางมือลง หลับตาพิงหัวเตียง ยามเพิ่งตื่นร่างกายดูเกียจคร้านยิ่งนัก "ไปเรียกนางมา"
"เด็กคนนั้นไปเรียนที่สายนอกแล้ว" เจ้าแมวหดตัวลงเป็นก้อนกลมด้วยความนอบน้อม "เกรงว่ายามค่ำถึงจะกลับมากินข้าวขอรับ"