บทที่ 7

บทที่ 7

นับตั้งแต่ฝนฤดูวสันต์โปรยปราย อากาศก็หนาวเหน็บอยู่ไม่กี่วัน จากนั้นก็พลันอบอุ่นขึ้น และจมดิ่งอยู่ในบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความอบอุ่นนี้เรื่อยมา

ยอดเขาเฮ่ออีไม่มีหิมะตกลงมาอีกเลย

ยามที่ก้อนหิมะตกค้างกองสุดท้ายละลายหายไปจนหมดสิ้น ยอดหญ้าสีเขียวขจีก็โผล่พ้นขึ้นมาทั้งหมด

วันเวลาที่ชิงโจวเสวี่ยเที่ยววนเวียนอยู่ตามยอดเขาต่างๆ ไม่ได้หยุดลงเพราะการบรรลุขั้นสร้างรากฐาน

การปีนเขาตลอดทั้งปีช่วยฝึกฝนพละกำลังของนาง ในอดีตยามออกเดินทางยามเช้า ต้องกลับบ้านในยามค่ำคืนที่ดวงดาวเต็มท้องฟ้า ต่อมาค่อยๆ มองเห็นหางของสายัณห์ได้ จนกระทั่งปัจจุบัน นางย่างก้าวไปตามแสงยามเย็นพร้อมกับเคาะประตูยอดเขาเฮ่ออี

แมวหมอบอยู่บนสันกำแพง ใช้สายตาเยือกเย็นมองนาง

ภายใต้การจ้องมองด้วยสายตาเยือกเย็นเช่นนี้ นางกินอาหารเย็นของวันนี้จนหมดลำพังคนเดียว

อาจเป็นช่วงเวลาที่แมวป่าติดสัด เจ้าเหมียวที่บ้านของนางจึงไร้ซึ่งใจจะทำงาน อาหารการกินช่วงนี้จึงค่อนข้างส่งๆ ไปที

ชิงโจวเสวี่ยใช้ตะเกียบเขี่ยข้าวปั้นในชาม คาดคะเนแหล่งที่มาคร่าวๆ ได้ เนื้อพริกหยวกสับกับตับหมูสับ หน่อไม้สับ ทั้งยังใส่รสมันฝรั่งลงไปเล็กน้อยเพื่อใช้เป็นตัวประสาน นำมาคลุกเคล้ากับข้าวสวยแล้วปั้นให้เป็นก้อนกลม ทั้งหมดล้วนมาจากของที่เหลือจากมื้อกลางวัน