บทที่ 6

บทที่ 6

มือข้างหนึ่งกดลงบนไหล่ของนางเบา ๆ ชิงโจวเสวี่ยถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้น โอสถรสขมจนหนังศีรษะชาแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก ราวกับว่าแม้แต่หลอดอาหารยังสัมผัสได้ถึงความขมร้อนรุ่มนั้น

นางเผลอยกมือทั้งสองข้างขึ้นผลักไปด้านหน้า การดิ้นรนอันแผ่วเบานี้ไร้ผลโดยสิ้นเชิง แต่กลับคล้ายไปกระตุ้นความไม่พอใจของอีกฝ่าย แรงกดบนไหล่จึงหนักหน่วงยิ่งขึ้น

ชั่วครู่ต่อมา ชิงโจวเสวี่ยคุกเข่าลง สำรอกออกมา ความขมขื่นแผ่ซ่านไปถึงตับ ไต ปอด และกระเพาะราวกับถูกบดขยี้

หยุนซูเฉินคีบผลไม้เชื่อมเม็ดหนึ่งป้อนเข้าปากนาง รสหวานจัดช่วยบรรเทาความขมฝาดลงได้บ้าง แต่ก็ยังไม่อาจต้านทานความคลื่นไส้อยากอาเจียนนี้ได้

ช่วงนี้ร่างกายของนางได้รับการดูแลจนดีขึ้นมาก เนื่องจากอาหารการกินอุดมสมบูรณ์ขึ้น สองแก้มจึงเริ่มมีเนื้อหนัง เส้นผมก็ดำขลับและนุ่มสลวยยิ่งขึ้น อาภรณ์และข้าวของที่นางใช้นั้นล้วนเป็นของดีจากยอดเขาเฮ่ออี ทั้งแพรพรรณเนื้อละเอียดอ่อน ประณีตบรรจงยิ่งนัก ผู้คนมักกล่าวว่าคนอาศัยเสื้อผ้าแต่งกาย มองแวบแรกแล้วยังนึกว่าเป็นบุตรสาวตัวน้อยของตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์

เวลานี้หยุนซูเฉินกลับไม่ได้รังเกียจที่จะเข้าใกล้ชิงโจวเสวี่ยเลย