บทที่ 5

บทที่ 5

ชิงโจวเสวี่ยเริ่มต้นชีวิตการวิ่งส่งจดหมายตามยอดเขาต่าง ๆ นับแต่นั้น

วันที่เจ็ด นางถือจดหมายของหยุนซูเฉินไปยังตำหนักเจ้าสำนัก

เจ้าสำนักนับเป็นคนอบอุ่นและใจดีคนหนึ่ง พอเห็นเด็กน้อยคนนี้ถูกใช้งานจนสะทกสะท้านขาแทบสั่น อดไม่ได้ที่จะนึกสงสาร จึงรั้งตัวนางให้พักผ่อนในตำหนักอยู่ครึ่งค่อนวัน พร้อมกับจัดเตรียมน้ำชาและขนมให้ทานรองท้อง

ระหว่างนั้นเขาแอบใช้มือบีบกระดูกข้อมือของนางเบา ๆ พร้อมกับส่งสัมผัสเทวะสายหนึ่งเข้าไปสำรวจ

ผลลัพธ์ที่ได้พบว่าโครงกระดูกของนางมีความโปร่งใสบริสุทธิ์อย่างหาได้ยาก น่าตื่นตะลึงยิ่งนัก

เด็กเช่นนี้นับว่าเหมาะสมกับการบำเพ็ญเพียรยิ่ง หากได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างดี ในภายภาคหน้าอนาคตไกลอย่างแน่นอน

ประกอบกับชิงโจวเสวี่ยว่านอนสอนง่ายและรู้จักกาลเทศะ ทั้งยังพูดน้อย เงียบขรึมจนดูแก่แดดเกินวัยเสียหน่อย เมื่อเทียบกับบรรดาลิงกังจอมป่วนใต้สังกัดของตนแล้ว เขายิ่งรู้สึกรักใคร่เอ็นดูนางมากขึ้น และเกิดความคิดเสียดายคนขึ้นมา

หากสามารถเกลี้ยกล่อมเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้มาอยู่สำนักของตนได้ ก็คงจะไม่เลวเช่นกัน