บทที่ 4

บทที่ 4

หยุนซูเฉินเพิ่งจะนึกขึ้นได้หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ว่าเจ้าตัวเล็กนี้เข้าไปข้างในไม่ได้ การมายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูก็เพราะนางลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

"เอาล่ะ เป็นความเลินเล่อของข้าเอง"

หยุนซูเฉินใช้นิ้วเขี่ยแก้มเนียนนุ่มของอีกฝ่ายเบา ๆ รู้สึกว่านุ่มนิ่มจนน่าหยิกอย่างคาดไม่ถึงอดไม่ได้จึงหยิกซ้ำอีกสองที จากนั้นนางก็แฮ่มไอเบา ๆ ชักมือกลับแล้วปรับสีหน้าให้จริงจัง "ดูให้ดี ข้าจะสอนวิธีเปิดประตูให้"

ความจริงแล้วง่ายมาก นางกำห่วงประตูเคาะสามครั้ง หัวแมวสามสีโผล่พรูออกมาจากกำแพง จมูกฟุดฟิดดมกลิ่นครู่หนึ่ง ร่างปราดเปรียวก็กระโดดลงมาอย่างรวดเร็ว ประตูจึงแง้มเปิดออกอย่างแผ่วเบา

หลังจากก้าวเข้าประตูมาแล้ว มีเด็กหนุ่มในชุดแพรยืนก้มหน้าสำรวม ดวงตาหลุบต่ำเอ่ยขึ้นว่า "นายท่าน"

หางแมวด้านหลังของเขาก็ลู่ลงเชื่อฟังเช่นเดียวกัน ชิงโจวเสวี่ยจ้องมองตาไม่กระพริบ ราวกับกำลังพิจารณาว่านั่นเป็นของที่ติดไว้หรือเติบโตออกมาจากเนื้อจริง ๆ

"สรรพสิ่งย่อมมีจิตวิญญาณ การบำเพ็ญจนกลายเป็นปีศาจไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด" หยุนซูเฉินใช้นิ้วเรียวดั่งหยกสะกิดเบา ๆ เด็กหนุ่มพลันกลายเป็นควันสีขาวฟุ้งขึ้น เมื่อควันจางหายไปก็หลงเหลือเพียงแมวสามสีตัวหนึ่งส่งเสียงร้องเหมียว

"ตามข้ามาเถอะ"