บทที่ 3

บทที่ 3

ชิงโจวเสวี่ยก็ถูกทิ้งไว้ข้างกายของสตรีแปลกหน้าเช่นนี้ อันที่จริง นางก็ไม่มีตัวเลือกที่ดีไปกว่าเบื้องหน้านี้แล้ว

นางรู้ชื่อของนางในบทสนทนายามว่างไม่กี่วันมานี้ หยุนซูเฉิน

ที่มาไม่แน่ชัด ฐานะไม่แน่ชัด

มือถือแขนงไม้เล็กๆ ขีดเขียนชื่อแซ่ของนางลงบนพื้น ชิงโจวเสวี่ยจึงจดจำอักษรเหล่านี้ได้อย่างแม่นยำ

ชีวิตของหยุนซูเฉินกลับเรียบง่ายไร้สีสัน วันๆ นอกจากนั่งสมาธิก็คือการนอนหลับ กระทั่งขอบเขตระหว่างการนั่งสมาธิกับการนอนหลับยังเลือนราง ไม่แยกว่าสิ่งใดเป็นสิ่งใด

ชิงโจวเสวี่ยไม่ใช่เด็กที่ร่าเริงซุกซน นางเงียบขรึมจนน่าเอ็นดูกว่าเด็กในวัยเดียวกัน ดังนั้นการเลี้ยงดูนางจึงไม่ลำบากเลยแม้แต่น้อย ขอเพียงให้อาหารและน้ำตามเวลาทุกวันก็พอ บางครั้งหยุนซูเฉินรู้สึกราวกับว่าตนกำลังเลี้ยงกระถางต้นไม้ ไม่ใช่เด็กที่ส่งเสียงร้องงอแง เจ้าตัวเล็กผู้นั้นสามารถอยู่กับที่โดยไม่ทำอะไรเลยได้ทั้งวัน ดูไปแล้วก็ไม่ได้คล้ายว่าจะเบื่อหน่ายแต่อย่างใด

"อยากออกไปเล่นข้างนอกไหม" ในช่วงเวลาว่างจากการหลับใหล หยุนซูเฉินมักจะเอ่ยถามนางเช่นนี้

"ไม่ค่อยอยากเท่าไหร่เจ้าค่ะ"