บทที่ 2

บทที่ 2

นางนั่งอยู่คนเดียวครู่หนึ่ง หยิบรองเท้าที่เปรอะเปื้อนฝุ่นขึ้นมา แล้วโยนลงไปในหน้าผาพร้อมกัน

นี่นางต้องร้องไห้หรือเปล่า

ขอบตาของนางแสบร้อน เมื่อใช้นิ้วปาดดูกลับมีความเค็มชื้นของหยาดน้ำตาอยู่บ้าง แต่เป็นเพียงความแสบร้อนเท่านั้น ในใจราวกับขาดหายไปส่วนหนึ่ง เจ็บก็เจ็บไม่ไหว รู้สึกมึนงงและไร้ซึ่งความรู้สึกจริง

คนเราย่อมต้องมีความตาย ไม่ว่าจะเกิดอุบัติเหตุอย่างกะทันหัน หรืออายุขัยสิ้นสุดลงตามธรรมชาติ แต่คนผู้เป็นที่รักยิ่งของนางกลับต้องมาตายก่อนวัยอันควรเพราะนาง

ชิงโจวเสวี่ยใช้เรียวขาที่ถลอกปอกเปิก ค่อย ๆ กระเสือกกระสนปีนขึ้นเขาอย่างยากลำบาก แม้จะยังเด็กแต่นางก็มีเหตุผลของตนเอง นางหันหลังกลับไม่ได้ หากกลับเข้าสู่โลกมนุษย์ มนุษย์ผู้ไร้เดียงสาคนต่อไปที่จะต้องพลอยได้รับเคราะห์จากนางจะเป็นบิดาหรือมารดาของใครกัน

แสวงหาความเป็นอมตะและวิถีเซียน ตามหาผู้สูงส่งนอกโลกเพื่อสานต่อความปรารถนาสุดท้ายของท่านพ่อให้ลุล่วง นี่อาจเป็นทางออกเดียวสำหรับชะตากรรมอัปมงคลนี้

น่าเสียดายที่ทุกอย่างมักจะไม่เป็นไปดั่งใจหวัง

ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลับขอบฟ้าอย่างรวดเร็วท่ามกลางเงาร่างที่กำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้าของนาง ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดสนิทราวกับน้ำหมึก เมฆหนาทึบทับถมกดทับลงมา ชิงโจวเสวี่ยไม่ใช่สัตว์ป่าตัวน้อยยามค่ำคืนที่ระแวดระวังภัย ดวงตาเนื้อของนางในยามค่ำคืนกล่าวได้ว่ามืดบอดสนิท