บทที่ 1

บทที่ 1

"ได้ยินมาว่าเมียของบ้านตระกูลชิงตั้งท้องแล้ว"

หญิงชาวบ้านหลังค่อม กางเกงม้วนขึ้นไปถึงหัวเข่า ทั้งสองเท้าจมอยู่ในโคลนตมพร้อมกับต้นกล้าข้าว แช่อยู่ในน้ำ นางหยุดมือแล้วใช้หลังมือปาดเหงื่อ เอ่ยประโยคนี้ขึ้นมาด้วยน้ำเสียงก้ำกึ่งว่าตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ

ชาวบ้านหญิงอีกหลายคนก้มหน้ามองผืนนา "มิน่าล่ะถึงไม่เห็นนางออกมาทำไร่ทำนา"

"คนตาดีก็รู้กันทั้งนั้นว่าไม่ใช่ลูกของสามีนาง"

หญิงสาววัยอ่อนกว่าเล็กน้อยได้ยินเข้าก็ประหลาดใจ นางหันขวับตามเสียงมองกลับไปทันที "พี่สาวซูเป็นคนดีจะตาย พากันพูดจาเหลวไหลอะไรกัน"

"บัณฑิตชิงร่างกายอ่อนแอขี้โรค ป้าเห็นเขาโตมาตั้งแต่เด็ก หมอเคยมาตรวจดูแล้วตรงนั้นของเขาใช้การไม่ได้ ชาตินี้มีแต่ดวงไร้บุตรไร้ธิดา"

บนใบหน้าคล้ำแดดของพวกนางปรากฏรอยยิ้มจางๆ ความเป็นอยู่ยากลำบาก สิ่งที่ลำบากที่สุดก็น่าจะเป็นชีวิตของผู้หญิง ความยากลำบากยาวนานทำให้รู้สึกว่าทุกเรื่องช่างน่าเบื่อหน่าย ปัจจุบันนี้เห็นภูเขางามน้ำใสก็ไม่ยิ้ม เห็นคนดีทำเรื่องดีก็ไม่ยิ้ม แต่พอนึกถึงเรื่องวุ่นวายบ้านคนอื่น เกิดเรื่องเดือดร้อนขึ้นมาทีไร กลับทำให้รู้สึกว่าชีวิตที่ยากจนข้นแค้นของตัวเองมีมุมที่ดีขึ้นมาเล็กน้อยเสียอย่างนั้น จึงได้พากันดีใจ

มนุษย์เราขอแค่มีความสุขเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ ต่อให้ชีวิตจะเต็มไปด้วยเรื่องยุ่งเหยิงขยะมูลฝอยสักแค่ไหน ก็ยังพลอยดูเหมือนไม่ได้โชคร้ายจนเกินไปนัก จึงสามารถทนใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้