บทที่ 347 ยุคนี้มันยุคไหนแล้ว ยังจะเป็นเทพเจ้าคร่ำครึอยู่อีกหรือ

พิรุณยังคงโปรยปราย บรรยากาศกดดันชวนให้อึดอัดใจยิ่งนัก

หลี่โม่ยังคงรักษาท่วงท่าสงบนิ่งดุจขุนเขา ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ

นักพรตอ้วนตะเกียกตะกายไปคว้าไม้เท้าสัมฤทธิ์ที่ตกพื้นขึ้นมา ชี้หน้าหลี่โม่พลางฝืนทำใจดีสู้เสือตะคอกใส่

“เจ้าคนลวงโลก! ความแตกแล้วล่ะสิ!”

หลี่โม่นิ่งเงียบพลางขบคิด

...ถ้ายัยก้อนน้ำแข็งเจอสถานการณ์เช่นนี้ นางจะทำอย่างไร?

อืม… นางคงไม่ทำสิ่งใดเลย นอกจากเมินเฉยโดยสิ้นเชิงกระมัง

เมื่อคิดได้ดังนั้น ’ท่านเทพหยวนสื่อ’ จึงไม่ใส่ใจมันแม้แต่น้อย สีหน้าไม่เปลี่ยนสักกระผีกเดียว ทว่าผลลัพธ์กลับดีเกินคาด

ยิ่งนิ่งสงบ… ก็ยิ่งขับเน้นให้นักพรตอ้วนที่กำลังเต้นเร่าๆ ดูราวกับตัวตลกไม่มีผิด

ชาวเมืองเริ่มซุบซิบคาดเดากันไปต่างๆ นานา มีคนพอจะเดาเจตนาของท่านเซียนลึกลับผู้นี้ออกบ้างแล้ว