บทที่ 321 เอาสิทธิ์อะไรมาให้ข้าทิ้งเจ้า?

ตะวันรอนสีเลือดสาดแสงแดงฉาน

แสงอัสดงสาดส่องลงบนกำแพงเมืองที่กรำศึกมาอย่างโชกโชน ทอดเงาร่างของคนทั้งสองให้ยาวเหยียดออกไป

“คุณชายน้อยหลี่!”

“เห็นหรือไม่? วันนี้คุณชายน้อยหลี่ยืนหยัดปักหลักบนกำแพงเมือง มิยอมถอยแม้เพียงครึ่งก้าว”

“ขนาดเฮ่อเหลียนอู้ผู้นั้น ยังถูกเขาทุบด้วยค้อนจนดับดิ้นสิ้นชีพคาที่!”

“ยามเห็นเขายังยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ข้าก็รู้สึกอุ่นใจ… ราวกับมีเสาหลักค้ำฟ้าเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจก็มิปาน”

ทุกย่างก้าวที่หลี่โม่เดินผ่าน… แววตาอันเหนื่อยล้าของเหล่าทหารค่ายชิงมู่ล้วนฉายประกายเลื่อมใสศรัทธา ราวกับได้เห็นชัยชนะลอยอยู่ตรงหน้า

ขอเพียงเซียนน้ำแข็งยังเหินร่างอยู่กลางเวหา และคุณชายน้อยหลี่ยังยืนหยัดอยู่บนกำแพงเมือง

ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจเพียงใด ในใจพวกเขาก็เปี่ยมด้วยความเชื่อมั่น