บทที่ 320 รสเนื้อแฝงพิษ, มหาสงครามประชิดเมือง!

“โจมตี! บุกตีเมืองเดี๋ยวนี้!!”

หานเจินโทสะพวยพุ่งจนแทบกระอักเลือด

เมื่อครู่เขาอุตส่าห์ฝืนกฎสวรรค์ ผลาญพลังศรัทธาแห่งสรรพสัตว์ที่สั่งสมมานับสิบปี เพื่อเชื่อมจิตกับเทวรูปร้างในเมือง, ภาพที่ปรากฏกลับเป็นทหารฝ่ายพลาธิการกำลังง่วนอยู่กับการตั้งเตาและย่างเนื้อกันอย่างขะมักเขม้น!

เจ้าเด็กบัดซบนั่น... มันแค่สร้างภาพลวงข่มขวัญชัดๆ!

มิหนำซ้ำ… ยังมีขุนพลระดับภูมิทัศน์ภายในผู้หนึ่ง ใช้อาณาเขตวายุพัดพาควันเนื้อย่างให้ลอยโชยมาทางนี้

นี่มันทำบ้าอะไรกัน?!

ในที่สุดคำสั่งโจมตีก็ถูกถ่ายทอดลงไป… ทว่ากองทัพเบื้องล่างหาได้พุ่งทะยานดุจหมาป่าตามที่คาดการณ์ กลับเกิดความโกลาหลวุ่นวายไปทั่ว

หืม…?

“บัดซบ! ได้กลิ่นเนื้อย่างมาตั้งนาน ในที่สุดก็จะได้บุกเข้าไปกินเสียที?”

“หอม... หอมเกินไปแล้ว...”