บทที่ 322 ข้าเป็นที่พึ่งให้เจ้าก็สิ้นเรื่องมิใช่หรือ?

มือนุ่มนิ่มทั้งสองข้างบีบแก้มของหลี่โม่จนบู้บี้ผิดรูปทรง

ยัยก้อนน้ำแข็งไร้เสียงหัวเราะ… ทั้งยังมิได้เอ่ยวาจาใด, นางเพียงใช้ดวงตาคู่สวยจ้องมาอย่างเงียบงัน… จ้องเสียจนคนถูกมองใจคอไม่ดี

ช่างรับมือยากเสียจริง!

เหตุผลที่หลี่โม่รั้งอยู่ต่อมีนับร้อยพัน, ทว่าเหตุผลของยัยก้อนน้ำแข็งมีกลับเรียบง่ายยิ่งนัก… เพียงเพื่อคนผู้เดียวเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้… หลี่โม่ย่อมไม่อาจปฏิเสธลง

เขาค่อยๆ ดึงมือขาวผ่องของนางออก, ครั้นสัมผัสได้ว่าปลายนิ้วของนางเย็นเฉียบอยู่บ้าง จึงกุมกระชับไว้เพื่อถ่ายทอดไออุ่น

หลี่โม่คลึงหลังมือนางเบาๆ พลางกล่าวว่า…

“ข้ามีวิชาเคลื่อนย้ายหมื่นลี้ ทั้งยังมีลูกประคำที่พี่มู่หรงมอบให้, สามารถหนีกลับไปยังวัดเสวียนคงได้ในพริบตา...”