บทที่ 289 ถูกปกป้องสักคราจะเป็นไรไป? ยัยก้อนน้ำแข็งงุนงง

ยามสนธยา

ภายในอารามเทพขุนเขา แสงจากกองเพลิงถูกแสงทิพย์แห่งเทพหงส์หยกบดบังจนสิ้น

หลี่โม่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องเซ่นเพียงลำพัง สายตาจ้องมองแก่นแท้โลหิตที่เหลืออยู่ในมิติระบบ

“เผ่าลู่อู๋... ไป๋เจ๋อ... เซี่ยจื้อ...”

เมื่อมีเทพหงส์หยกคอยช่วยเหลือ เขาก็มิต้องลำบากใจกับการเลือกแก่นแท้วิญญาณเพื่อหลอมรวมเข้ากับเจ็ดสิบสองอสูรจำแลงอีกต่อไป

เพียงแค่เตรียมแก่นแท้โลหิตไว้ล่วงหน้าก็พอแล้ว

ดังนั้นเขาจึงหยิบผลึกจันทราออกมา เริ่มพินิจญาณเทพแห่งไท่อินเพื่อเติมเต็มจิตวิญญาณ พลางปรับสภาวะตนเองให้ขึ้นสู่จุดสูงสุด

ราวครึ่งชั่วยามผ่านไป… ท่ามกลางปรากฏการณ์อันหลากหลาย สัตว์อสูรวิญญาณตนหนึ่งพลันกระโจนออกมา

มันมีศีรษะพยัคฆ์ ขนสีขาวโพลนทั่วร่าง และมีเขาเดียวงอกตระหง่านบนศีรษะ นี่คือตัวเลือกที่เทพหงส์หยกเลือกให้เขา

“ไป๋เจ๋อ...” หลี่โม่จ้องมองไปยังแก่นแท้วิญญาณสายนั้น