บทที่ 290 แปดสิบ? เจ้าเด็กนี่กำลังพึมพำอันใด?

เมฆดำทมิฬบดบังจันทรากระจ่าง ทำให้ค่ำคืนช่วงต้นเหมันต์แห่งแดนใต้ยิ่งทวีความหนาวเหน็บ

ท่ามกลางความมืดมิด แสงทิพย์จากเทพหงส์หยกอันอ่อนโยนที่สาดส่องออกมาจากอารามเทพขุนเขา ได้กลายเป็นประกายสีอันอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียว

บนศีรษะของหลี่โม่มีเขางอกออกมาอย่างเงียบเชียบ บนลำคอพลันบังเกิดขนปุยนุ่มสีขาวละเอียด ดวงตาที่ใสกระจ่างคู่นั้นยิ่งขับเน้นให้ดูบริสุทธิ์และเปี่ยมพลัง

ทว่าเซียงหลิ่วและเฟยอี้ที่กำลังจ้องมองกันอยู่ เห็นได้ชัดว่ามิได้สังเกตเห็นถึงจุดนี้

“ใช่แล้ว... หยกเทวะจากนอกฟ้ามีเพียงชิ้นเดียวนี่นา” หางของเฟยอี้เกาที่ศีรษะของมัน

ที่มันมารวมกลุ่มกับเซียงหลิ่ว ก็เพราะเรื่องการแบ่งอาณาเขตรับพลังแห่งศรัทธา แต่สำหรับสัตว์อสูรหายนะสองตนก็ยังคงแบ่งกันไม่เพียงพอ