บทที่ 284 การกำเนิดรูปลักษณ์เทพแห่งวิถึ, เจ้าพวกนี้มัน!

เดือนสุดท้ายที่วัดเสวียนคงจะอยู่ในแดนใต้

วันนี้... คือวันอำลาที่มาถึง

ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หลี่โม่และอิ๋งปิงได้ไปเยือนถ้ำสวรรค์ของทุกเผ่าจนครบถ้วน พวกเขานำแสงแห่งเทพหงส์หยกไปโปรยยังทุกชนเผ่า เป็นการปิดฉากพันธะสัญญาที่เคยให้ไว้

แสงตะวันยามต้นฤดูเหมันต์ แม้จะส่องถึงพร้อมกันถึงสามดวง ก็ไม่อาจทำให้อากาศในเรือนอบอุ่นขึ้นได้แม้แต่น้อย

“ช่วงนี้องค์หญิงน้อยเก่งกาจขึ้นมากทีเดียว” หลี่โม่คลายสมาธิก่อนลืมตาขึ้น

ช่วงเดือนที่ผ่านมา เขาบรรลุถึงหกสิบรูปจาก ‘เจ็ดสิบสองอสูรจำแลง’ แล้ว ขาดอีกเพียงสิบสองรูปเท่านั้น

ที่น่าประหลาดก็คือ… การแปรเปลี่ยนเหล่านั้นกลับส่งผลสะท้อนเข้าไปถึง ‘มิติโลก’ ของเขาด้วย

แน่นอนว่านั่นยังมิใช่โลกจริง แต่ผลที่ตามมาคือเจียงชูหลงพลันมีคู่ซ้อมเพิ่มขึ้นมากมาย ทั้งที่เป็นเพียงร่างที่พูดไม่ได้ แต่แสดงท่วงท่าได้สมจริงนัก