บทที่ 285 เหล่าอสูรพากันกังวลถึงอนาคตของทายาททั้งสอง

ทางใต้สุดของหนานเจียง

บนหน้าผาสูงชัน สายลมหนาวจากหุบเหวเบื้องล่างพัดโชยขึ้นมาแฝงกลิ่นคาวเลือดจางๆ จนผู้คนที่อยู่ใกล้พากันขนลุกซู่

“ขอเทพวายุผู้ยิ่งใหญ่ โปรดประทานพรให้ปีหน้ามีสายลมและสายฝนอุดมสมบูรณ์ด้วยเถิด” เสียงสวดของชาวบ้านดังก้องสะท้อนตามหน้าผาภายใต้การนำของหมอผีประจำหมู่บ้าน

พวกเขาก้มกราบต่อหน้าเทวาลัยแห่งเทพวายุ ภายในเทวาลัยมีรูปเคารพสำริดสูงราวสี่ฉื่อ เป็นรูปนกศักดิ์สิทธิ์หน้าคนที่มีกายเป็นปักษา ปีกคู่ใหญ่แลดูเรียกลมพายุโหมกระหน่ำได้

“นำเครื่องบูชาขึ้นถวาย!”

เด็กชายหญิงคู่หนึ่งถือกระเช้าดอกไม้ ถูกผลักดันเข้าไปในศาลา แสงภายในพลันมืดลง เงาของรูปเคารพทอดทาบทับทุกสิ่ง

ฉัวะ—!

เลือดแดงสาดกระจาย สีสันช่างละม้ายคล้ายกับประกายแสงที่พุ่งวาบจากท้องฟ้าภายนอก

หานเจินเดินเข้ามาในเทวาลัย เขาใช้หลังมือปิดจมูกก่อนจะขมวดคิ้วมอง ‘นกปีศาจหน้าคน’ ที่ยืนอยู่ไม่ไกล