กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มุโต้
“เจ้าว่า ‘ไป่เว่ยกั๋ว’ ผลนี้หวานหรือไม่?”
“แน่นอนว่าหวาน…”
“หันหน้ามาทางข้าหน่อย”
“ก็ได้... แต่รสชาติมัน... ออกจะประหลาดอยู่บ้าง”
หลี่โม่เพิ่งกัดไป่เว่ยกั๋วไปคำหนึ่ง รู้สึกว่าใบหน้าตนคงบิดเบี้ยวคล้าย ‘หมูซูเปอร์ฮีโร่’ จนต้องเบือนหน้าหลบ
พูดตามตรง เขาสัมผัสได้ทันทีว่าในผลไม้นี้มี ‘รสของความผันผ่าน’ รสที่ไม่น่าจะมีอยู่ในผลไม้ใดในโลกหล้าได้!
เขาคิดในใจ ‘ว่าแล้วเชียว... ของที่ยัยก้อนน้ำแข็งเอามาให้ ล้วนไม่ควรบริโภคอย่างยิ่ง...’
ทว่าพอคิดอีกที… หญิงสาวผู้เยือกเย็นเช่นนาง กลับถือผลไม้รูปหัวใจยื่นให้ด้วยสองมือ แล้วชายใดเล่าจะใจแข็งพอไม่ยอมรับ?
“ข้ากลับว่ารสของมัน...” อิ๋งปิงกัดไป่เว่ยกั๋วของตนอีกคำ แก้มนวลขยับแผ่วเบา
“...ออกจะหวานไม่เลว”