บทที่ 281 ครึ่งหนึ่งนั้น…เป็นของเขา, ผลไม้แห่งต้นบุพเพ

สายลมยามปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดเอื่อยผ่านแดนใต้ ไอเย็นแห่งเหมันต์คล้ายย้อมวัดเสวียนคงซึ่งตั้งอยู่กลางขุนเขาให้วังเวงและเยียบเย็นยิ่งกว่าเดิม

หลังจากมิติแห่งดินแดนห้าธาตุปิดตัวลง บรรดาเผ่าอสูรที่มารวมกันก็ยังไม่ยอมสลายตัว

ภายในพระอุโบสถวัดเสวียนคงจัดงานเลี้ยงอาหารเจเป็นครั้งแรก ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เหล่ามหาอสูรต่างนั่งเรียงรายตามที่นั่งด้วยสีหน้าหลากหลาย

พระมหาเถระฮ่วยคงนั่งสงบอยู่ใต้พระพุทธรูปหิน ดวงตาหลุบต่ำ ใบหน้าไร้ซึ่งความโศกหรือความยินดี

เสียงท่านเรียบนิ่งดุจกระแสธารแห่งธรรม

“หน้าที่ของวัดเสวียนคงในแดนใต้… คือการปกปักษ์หยกเทวะจากนอกฟ้า ตลอดพันปีที่ผ่านมา ดอกไม้บานแล้วย่อมร่วงโรย… นั่นคือวัฏจักร”

“บัดนี้บุญวาสนาสิ้นสุดลงแล้ว นับจากนี้เป็นต้นไป—แดนใต้จะไม่มีวัดเสวียนคงอีก”