บทที่ 255 ต้นไม้แห่งวาสนา, เขายังไม่มา

ถึงแม้จะถูกเรียกว่า ‘แดนหลวนคราม’ ทว่าในหมู่ชนเผ่าหลวนครามทั้งหมด มีเพียงผู้เดียวที่เป็นสายเลือดบริสุทธิ์ที่แท้จริง นั่นคือ ‘ผู้อาวุโสสูงสุด’

เล่ากันว่านางเคยเป็นหนึ่งในเทพวิหคศักดิ์สิทธิ์ประจำราชวงศ์ต้าซาง— ‘วิหคมงคล’ ผู้ดูดซับพลังบุญญาธิการของแผ่นดินไว้ และคอยสยบเภทภัยในแดนหนานเจียง

ทว่าบัดนี้ราชวงศ์สิ้นสลายไปแล้ว พลังบุญญาธิการแห่งราชสำนักก็สูญสิ้นไปตามกัน แต่แซ่ซางซึ่งเป็นแซ่พระราชทานกลับยังคงดำรงอยู่สืบมา

ใจกลางเผ่าหลวนคราม ต้นไม้โบราณยืนตระหง่านราวกับอัครสถานอันศักดิ์สิทธิ์ รากหยั่งลึกพันเกี่ยวไปทั่วผืนฟ้า คล้ายทางเดินสู่สวรรค์ บนกิ่งรากไม้ขนาดมหึมานั้น มีหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางแสงสีคราม