บทที่ 254 กล้ากล่าวหาว่าพวกข้าเป็นมาร, เผ่าหลวนคราม

พญาเผิงถูกจับกุมอย่างน่าอนาถ

กล่าวกันว่าโดยพื้นฐานแล้วเผ่ามนุษย์มีสติปัญญาสูง รู้จักร่วมแรงร่วมใจ อาศัยการ ‘ประสานพลัง’ จึงสามารถเอาชนะเผ่าอสูรที่กำเนิดมาพร้อมพลังโลหิตอันแข็งแกร่งได้

แต่เดิม ‘อสูร’ มิได้มีนามเช่นนั้น เพราะแต่ละเผ่าต่างกระจัดกระจายกันอยู่ จนกระทั่งจำใจต้องร่วมมือกันต่อสู้กับมนุษย์ จึงถูกเรียกรวมเป็นพวกเดียวกัน หรือก็คือเผ่าอสูร

พญาเผิงโดยสันดานแล้วเป็นอสูรปักษาผู้รักอิสรเสรี ไม่ชอบถูกจองจำหรือสังกัดผู้ใด

ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า จึงหนีรอดจากการโจมตีประสานของเหล่าทหารมนุษย์มานับครั้งไม่ถ้วน มันจึงดูแคลนสิ่งที่เรียกว่า ‘การร่วมมือ’ อย่างยิ่ง

ตอนออกจากรัง หญิงชรายังเตือนนักเตือนหนาว่า ‘เจ้าหนีได้ก็เพราะยังไม่เจออัจฉริยะที่แท้จริงเท่านั้น’

กระทั่งบัดนี้ มันได้เห็นด้วยตาตนเองแล้ว—