บทที่ 253 กระบวนท่าผสาน “ปิง!”

หลี่โม่พาสองสหายออกจากค่ายพิทักษ์ด่าน ลัดเลาะในความมืดฝ่าลมราตรีไปไกลกว่าร้อยลี้ จึงไปถึงเขาเป่าปิง

เหตุที่ต้องแวะเวียนย้อนกลับไปยังค่ายนั้น…

หนึ่ง—เพื่อสืบให้แน่ชัดว่าพญานกเผิงมักปรากฏตัวที่ใด

สอง—ก็เพื่อหยิบค้อนไปเคาะประตูทักทายอย่างเป็นมิตร และบอกแม่ทัพฉีว่าตนจะกลับมาอีกครา โดยหวังว่าคราวหน้าครอบครัวน้อยของฟูอิงยังปลอดภัยดีอยู่

….

ใต้ผืนฟ้าแห่งราตรี ไม้ยืนต้นขนาดมหึมาตั้งเรียงราย เสียงแมลงและนกยามค่ำคืนร้องขานกรีดผืนราตรีให้แตกพราก

หวงตงไหลพุ่งกายคล่องแคล่วว่องไว ปลายจมูกสั่นไหว เสาะหาร่องรอยเผิงไปพลาง เด็ดสมุนไพรระหว่างทางไปพลาง

“วิชาก้าวเหินของพี่หวงช่างน่าทึ่งนัก…” หลี่โม่อดเปล่งวาจาชื่นชมมิได้