เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฉาอวี่รู้สึกว่าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ตัวเองคงต้องโมโหจนกระอักเลือดแน่ ๆ
เมื่อเห็นฝูงชนที่มามุงดูเริ่มเยอะขึ้นเรื่อย ๆ การจัดการธุระสำคัญจึงเร่งด่วนกว่า ขอบตาพลันแดงระเรื่อ หยาดน้ำตาใสสะอาดสองสายร่วงผล็อยลงมาทันควัน
เธอเงยคางขึ้นมองท้องฟ้า หัวไหล่สั่นเทาน้อย ๆ เปราะบางดั่งจอกแหนกลางสายฝนชวนให้น่าเวทนาเอ็นดู
ช่วงเวลาถัดมา
กระสอบป่านใบหนึ่งพลันครอบลงมาบนร่างของเธอ
เฉาอวี่งงงัน: ?
เจียงหนิงหนิงยังผูกเงื่อนตายให้อย่างใส่ใจ กระสอบป่านแขวนอยู่บนลำคอของเธอ พลิ้วไหวไปตามสายลม
เฉาอวี่แทบจะพังทลาย: “...”
เห็นเพียงเจียงหนิงหนิงร้องตะโกนบอกฝูงชนที่มุงดูว่า: “ดูสิ สหายเฉาอวี่หนาวจนร้องไห้แล้ว ทุกคนกลับไปรื้อเสื้อผ้าเก่าที่บ้าน แล้วค่อยเอามาบริจาคให้สหายเฉาอวี่ก่อนเถอะ”
เผือกชาวบ้านต่างพากันตอบรับ