เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทั้งสองฝ่ายพบหน้ากันย่อมต้องทักทายปราศรัยกันยกใหญ่ตามธรรมเนียม
มารดาไป๋มองเห็นกับข้าวเนื้อสัตว์เต็มโต๊ะใหญ่ ในใจก็รู้ว่าตระกูลเหล่าเจียงจริงใจบริสุทธิ์ใจที่จะรับเป็นญาติอุปถัมภ์นี้
พวกเขาไม่ได้รู้สถานะที่แท้จริงของตนเองกับม่านม่าน ทั้งมิใช่พวกหลงใหลในความฟุ้งเฟ้อ ความจริงใจอันบริสุทธิ์นี้จึงยิ่งชวนให้ซาบซึ้งใจ
ชั่วขณะนั้น มารดาไป๋กลับรู้สึกว่าการไปถึงบ้านครานี้เร่งรีบเกินไป ของขวัญจึงดูน้อยไปสักหน่อย
เธอรวบตัวเหล่าก้อนแป้งน้อยเข้ามาตรงหน้า ล้วงซองแดงใหญ่สองซองออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
ปูดแน่นหนา หนักแน่นจนน่าตกใจ
“นี่คือของขวัญแรกพบที่คุณยายเตรียมไว้ คนละซองนะจ๊ะ”
ใครจะคาดคิดว่าถวนจื่อทั้งสองกลับไพล่มือน้อย ๆ ไว้ด้านหลัง ซ่อนไว้ข้างหลัง
ว่านอนสอนง่ายจนเกินจะเชื่อ
ดวงตาเรียวรูปผลซิ่งของเจียงหนิงหนิงเป็นประกายวูบ เอ่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่า “คุณป้าทำแบบนี้ก็เกรงใจเกินไปแล้ว ไม่ใช่ช่วงปีใหม่หรือเทศกาลอะไร ไม่จำเป็นต้องให้อั่งเปาหรอกค่ะ”