เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สีหน้าของเจียงหนิงหนิงเปลี่ยนไปในทันใด
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาถกเถียงกัน กระดูกของเด็กสี่ขวบยังอ่อน อวัยวะภายในทั้งปวงก็บอบบาง ต้องรีบพาไปตรวจที่ห้องพยาบาลโดยด่วน
เมื่อครู่หม่าฉุยเฟิ่งเหลือบมองแวบหนึ่ง ก็เห็นบาดแผลบนตัวของหม่านหม่านเช่นกัน
“ฉันจะไปกับคุณด้วย ถ้าเด็กเป็นอะไรกันขึ้นมา ตระกูลสื่อของพวกเรารับผิดชอบถึงที่สุดแน่นอน”
เจียงหนิงหนิงไม่แม้แต่จะมองเธอ อุ้มหม่านหม่านขึ้นมา กวักมือเรียกเซี่ยเซี่ยให้รีบตามมา แล้วก้าวเท้าอย่างเร่งรีบออกจากลานบ้าน
ประจวบเหมาะกับที่เหวินซิ่วอิงเดินสวนเข้ามา สีหน้าย่ำแย่มากเช่นเดียวกัน
“หม่านหม่านเป็นอะไรกันไป”
เจ้าก้อนแป้งน้อยนอนซบอยู่บนไหล่ของเจียงหนิงหนิงอย่างอ่อนระทวย ใบหน้าเล็ก ๆ ขาวซีดเซียว ไร้ซึ่งแก่นแท้ ปราณ จิตวิญญาณเหมือนในวันวาน