เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ที่แท้ก็เป็นพวกแมลงเหม็นสารเลวพวกเดียวกันทั้งบ้าน”
“รังแกน้องเล็กฉันไม่พอ ยังจะมารังแกแม่ฉันอีก ฉันสู้คนแก่ไม่ได้ แต่คิดว่าจะจัดการไอ้หลานจัญไรอย่างแกไม่ได้หรือไง”
หม่านหม่านผู้เคียดแค้นขมวดคิ้วเล็ก ๆ ปล่อยมือแม่แล้วพุ่งตรงเข้าไปทันที
ถีบเข้าหว่างขาของเขาไปหนึ่งเท้าอย่างไร้จรรยาบรรณนักสู้เป็นอันดับแรก
“อ๊าก—”
เถี่ยหนิวกรีดร้องโหยหวนออกมาคำหนึ่ง
จากนั้นก็ล้มลงไปนอนคดตัวงอเป็นกุ้งด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น
อาศัยโอกาสนี้ หม่านหม่านกระโดดขึ้นไปบนร่างของเขา เงื้อกำปั้นกระหน่ำชกใส่หน้าหมู ๆ นั่นโดยเฉพาะ
รูปร่างของเด็กทั้งสองคนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
เถี่ยหนิวที่แข็งแรงกำยำราวกับลูกวัวตัวน้อยถูกหม่านหม่านตัวเล็กกะทัดรัดกดลงกับพื้นแล้วทุบตี ภาพเหตุการณ์นี้ได้ประทับลึกลงในใจของเด็ก ๆ คนอื่นในลานบ้านอย่างยากจะลืมเลือน