เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากหลับไป ร่างกายของหม่านหม่านก็เริ่มร้อนรุม ๆ ขึ้นมาบ้าง
เจียงหนิงหนิงกังวลว่าหากออกไปข้างนอกแล้วโดนลมหนาว เจ้าตัวน้อยจะมีไข้หนักขึ้น จึงตัดสินใจค้างคืนที่โรงพยาบาลสักหนึ่งคืน
“คุณไปกินอะไรที่โรงอาหารหน่อยเถอะ ฉันจะคอยดูแลหม่านหม่านเอง” ไช่จินฮวายกอ่างน้ำร้อนเดินเข้ามา
เด็กวัย 4 ขวบยังเล็กเกินไปจริง ๆ ไม่เหมาะจะใช้แอลกอฮอล์เช็ดหลังเพื่อระบายความร้อน
เธอจึงบิดผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นพอหมาด เช็ดหน้าผากและใต้รักแร้ให้หม่านหม่าน พลางเอ่ยเร่งหลานสาว “รีบไปเถอะ ทางนี้มีฉันอยู่”
ตั้งแต่ข้ามเวลามา นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าตัวน้อยล้มป่วย เจียงหนิงหนิงจึงไม่มีความอยากอาหารอะไรกันเลยจริง ๆ
อีกอย่าง——
“แพทย์บอกว่าคุณต้องพักผ่อนให้ดี ร่างกายจะเหน็ดเหนื่อยไม่ได้ ให้ฉันทำเถอะ”
เธอยื่นมือออกไปจะหยิบผ้าขนหนู
หญิงชรากลับขยับตัวได้ไวดั่งใจ ดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว ทำเอาเธอคว้าได้เพียงความว่างเปล่า