เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เที่ยงวันพอส่งพวกเขาไปโรงเรียน เจียงหนิงหนิงก็รีบร้อนมุ่งหน้าไปยังอาคารอพาร์ตเมนต์ นำอาหารการกินสารพัดอย่างส่งมอบถึงมือเสี่ยวหลี่
“แบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนที่น้อยกว่านั้นเป็นของคุณ”
หากมีเวลาเพียงพอ เธอต้องทำเพิ่มอีกแน่ “ดูแลผู้บัญชาการอาวุโสให้ดีนะ ถ้าเขาแง่งอนเอาแต่ใจ คุณก็แอบโทรศัพท์หาฉัน”
ด้านข้าง แก้มของผู้เฒ่าเซวียแดงระเรื่อขึ้นมา
เขาดูเหมือนตาแก่ประเภทที่ชอบเอาแต่ใจพรรค์นั้นหรือไง
ทว่ามุมปากกลับยิ่งยกยิ้มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่รู้สึกว่าพฤติกรรมของเจียงหนิงหนิง “ล้ำเส้น” แม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับรู้สึกชื่นใจยิ่งนัก
สายตาที่เสี่ยวหลี่มองเจียงหนิงหนิงมีความเลื่อมใสเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
“เจ้าหน้าที่เสี่ยวเจียง...” เพิ่งอ้าปากก็ถูกผู้เฒ่าเซวียถลึงตาใส่เข้าอย่างจัง เขาจึงรีบเปลี่ยนคำเรียก “รองผู้อำนวยการเจียงวางใจได้ ผมจะคอยดูแลให้ผู้บัญชาการอาวุโสทานข้าวตรงเวลาอย่างแน่นอน และจะรายงานคุณอยู่บ่อย ๆ”