เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อได้ยินความเลื่อมใสชื่นชมในคำพูดของลูกชาย หัวใจของเจียงหนิงหนิงก็เต้นสะดุดไปหนึ่งจังหวะ เธอเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ “หานป๋ออวี่ ศาสตราจารย์หานออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ”
“ใช่แล้วฮะ!” หม่านหม่านพยักหน้าเล็ก ๆ อย่างแรง “คุณปู่ฮั่นกลับมาเมื่อตอนบ่าย พอดีรถแทรกเตอร์เสีย คุณปู่เลยพาน้องสาวไปซ่อมอยู่ที่ลานกลางหมู่บ้านทางนู้นฮะ”
“คุณปู่ฮั่นหลับตายังซ่อมรถแทรกเตอร์ได้เลย รู้จักสกรูตัวเล็ก ๆ ทุกตัวเหมือนนับสมบัติในบ้าน ถ้าพูดถึงเฉพาะเรื่องเครื่องจักร ปู่เหวินมีความรู้กว้างขวางสู้คุณปู่ฮั่นไม่ได้หรอก…”
ยามที่ก้อนแป้งน้อยเอ่ยชื่นชมหานป๋ออวี่หนึ่งประโยค ริมฝีปากของเจียงหนิงหนิงก็ยิ่งเม้มแน่นขึ้นเล็กน้อย
ไม่รู้เพราะเหตุใด เธอไม่อยากติดต่อข้องแวะกับสองสามีภรรยาหานป๋ออวี่มากนัก
สาเหตุที่แน่ชัดนั้นเธอไม่อยากและไม่กล้าคิดให้ลึกซึ้งเลยแม้แต่น้อย