กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คงเพราะไม่คาดคิดว่าเธอจะปฏิเสธ หานป๋ออวี่จึงยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ แววตาปรากฏรอยความเจ็บปวดอันลึกล้ำขึ้นมาสายหนึ่ง
เจียงหนิงหนิงเกือบจะใจอ่อนทนไม่ไหว
แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นคู่ก้อนแป้งน้อย เธอก็บังคับขืนใจตัวเองให้ทำใจแข็ง “ฟ้ามืดมากแล้ว พวกเราต้องกลับบ้านแล้ว”
“หม่านหม่าน เซี่ยเซี่ย ลาก่อนศาสตราจารย์หานเร็ว”
ก้อนแป้งน้อยโบกมือบ๊ายบายให้หานป๋ออวี่อย่างว่าง่าย
อาทิตย์อัสดงทอดยาวเงาร่างของแม่ลูกสามคน ไม่รู้ว่าหม่านหม่านพูดอะไรกัน เจียงหนิงหนิงเอียงศีรษะ สีหน้าแววตาอ่อนโยนถึงที่สุด
ปลายนิ้วของหานป๋ออวี่ที่กำสมุดบันทึกไว้เกร็งแน่นจนเปลี่ยนเป็นสีขาว
ที่จริง ตอนนี้สามารถมองดูพวกเขาแม่ลูกจากที่ไกล ๆ ได้แบบนี้ก็ดีมากแล้ว...
เขาไม่มีสิทธิ์จะเรียกร้องมากไปกว่านี้