กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หม่านหม่านปาดหน้าอย่างแรง พอหันกลับมาบนใบหน้าเล็ก ๆ ก็ไม่มีความเศร้าหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย พูดอย่างกระตือรือร้นว่า “แม่ ฉันหิวแล้ว พวกเรากลับไปกินแฮมกระป๋องที่คุณน้าเยี่ยนทิ้งไว้ให้กันเถอะ”
ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้านี้เกือบทำให้เจียงหนิงหนิงรับมือไม่ถูก
จากนั้นจึงถามอย่างไม่แน่ใจ “ลูกชาย เมื่อกี้ลูกยังร้องไห้เสียใจขนาดนั้นอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”
หม่านหม่านกะพริบตากลมโตดำขลับอย่างขัดเขินเล็กน้อย “นี่ไม่ใช่เพราะร้องไห้เป็นเพื่อนคุณน้าเยี่ยนหรอกเหรอ จะได้ไม่ต้องให้เธอร้องไห้คนเดียว กระอักกระอ่วนจะตายไป!”
เซี่ยเซี่ยยกนิ้วโป้งให้อย่างเงียบ ๆ
ในเส้นทางสายนักแสดงนี้ เธอเทียบพี่ชายกับแม่ไม่ได้เลยจริง ๆ
แต่ทว่า...
เธอเลียริมฝีปากเล็ก ๆ ออดอ้อนด้วยน้ำเสียงใสซื่อ “แม่ ฉันอยากกินแฮมหั่นแผ่นทอดหอม ๆ จังเลย”