ตอนที่ 83 ฉันช่วยคุณสักครั้ง

วันนั้น ต้า-ยาตั้งใจไม่ทำอาหารเย็น

จ้าวเว่ยจวินเดือดดาลดั่งอัสนี แสงจันทร์นอกหน้าต่างราวกับมีดน้ำแข็ง กรีดผ่าเปลือกตาที่บวมเป่งของเธอ

ต้า-ยามองเห็นแม่ที่ถูกใช้ความรุนแรงในครอบครัวมานานหลายปีคนนั้น ทว่ากลับร่ำไห้คร่ำครวญเพื่อผู้ก่อความรุนแรง “ยังไงเขาก็เป็นพ่อแกนะ! ยังไม่รีบลุกขึ้นมานวดแป้งทำบะหมี่อีก”

จากนั้นเธอก็ติดแหง็กอยู่ตรงหน้าเตาไฟในคืนจันทร์สว่างนั้น แม้แต่ลมหายใจยังเจือไปด้วยกลิ่นฟืนที่ผุพัง

ปีนั้นเธออายุห้าขวบ

“เมื่อก่อนไม่ใช่ว่าในเขตครอบครัวทหารไม่มีใครช่วยพูดให้พวกเรานะคะ แต่แม่ฉันวิ่งไปโวยวายกับผู้บัญชาการ บอกว่าไม่มีเรื่องพวกนี้เลย พอเห็นผู้บัญชาการไม่ยอมรับคำ ก็ทำท่าจะปลดกระดุมร้องตะโกนว่าอันธพาลลวนลาม ทุกคนกลัวจนลนลานไปหมด นานวันเข้าเลยไม่มีใครกล้าเอาตัวมาเกลือกกลั้วเรื่องสกปรกอีก”