ตอนที่ 82 ช่างเจียงแอบออกจากโรงพยาบาลแล้ว

จู่ ๆ มือข้างหนึ่งก็วางลงบนศีรษะ พวกถวนจื่อเอี้ยวตัวมอง เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของแม่ ชั่วขณะนั้นในใจราวกับได้ดื่มน้ำผึ้งไปหนึ่งถ้วย จึงยิ้มออกมาอย่างหวานชื่นเช่นกัน

“เสี่ยวจาง ขอบคุณนายจริง ๆ ทุกวันต้องลำบากนายคอยวิ่งวุ่นหน้าหลังตลอดเลย” น้ำเสียงของเจียงหนิงหนิงเปี่ยมไปด้วยความเกรงใจ เธอลุกขึ้นแล้วหยิบหมูแผ่นสองสามชิ้นจากช่องเก็บของยัดใส่มือเขา

หากเป็นในยุคหลัง เสี่ยวจางก็เป็นแค่นักศึกษาที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้น

ของพวกนี้หามาได้คงต้องเปลืองแรงไปไม่น้อยแน่นอน

“ดูนายช่วงนี้สิ วิ่งวุ่นต่อเนื่องจนหน้าตอบไปรอบหนึ่งแล้ว พอกลับถึงฐานปฏิบัติการ พี่สะใภ้จะลงมือทำอาหารอร่อย ๆ เต็มโต๊ะให้นายเอง ถึงตอนนั้นห้ามปฏิเสธล่ะ”

กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจของเสี่ยวจาง เขาตอบรับอย่างร่าเริง “ได้ครับ ผมฟังพี่สะใภ้”