ตอนที่ 2 ฝาแฝด

“แม่...” เซี่ยเซี่ยดึงแขนพี่ชายไว้กะทันหัน

แม้จะสะสมความผิดหวังในตัวแม่ไว้จนเต็มกลืน แต่ในดวงตายังคงเจือความกังวลอยู่บ้างเล็กน้อย

ก้อนแป้งข้าวเหนียวทั้งสองเขย่งปลายเท้าขึ้นอีกครั้ง

ผ่านบานหน้าต่างกระจกที่มีน้ำแข็งเกาะ พวกเขาเห็นแม่ที่มักจะหลังค่อมอยู่เสมอ สาดน้ำเย็นในแก้วเคลือบใส่ร่างของย่า

เจียงหนิงหนิงสาดเสร็จก็หลบไปยืนอยู่ไกล ๆ กุมหน้าอกแสดงสีหน้าหวาดกลัว “แม่ ฉันหวังดีช่วยล้างหน้าให้แม่ แม่ไม่ซาบซึ้งใจก็ช่างเถอะ ทำไมยังปาชามทิ้งเหมือนหญิงอาละวาดแบบนี้ล่ะ”

เถียนชุ่ยเฟินรู้สึกเย็นยะเยือกเสียดแทงถึงขั้วหัวใจบนใบหน้า ยามนี้พอได้ยินอีกฝ่ายด่าตนเป็นหญิงอาละวาด ก็โกรธจนสีหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึง

“หน้าฉันไม่ได้สกปรก แกจะล้างหาอะไรกัน อีกอย่าง มีใครเขาช่วยกันแบบนี้บ้าง”