ตอนที่ 192 มาถึง

หิมะที่ทับถมในลานเรือนหนาเตอะ จงใจมิได้กวาดให้เกลี้ยงเกลา ก็เพื่อให้เด็ก ๆ หลายคนได้ปั้นตุ๊กตาหิมะ

ด้านบนมีเด็กตัวโตหนึ่งคนและตัวเล็กสองคนนั่งยอง ๆ อยู่ ล้วนสวมใส่เสื้อผ้าหนานุ่ม บนมือก็สวมถุงมือหนาเตอะ กำลังปั้นตุ๊กตาหิมะอยู่ด้านนอก

ฉางผิงฉางเล่อทั้งสองคนล้วนสวมผ้าพันคอและหมวกขนนุ่ม เพียงแต่สีสันไม่เหมือนกัน

หมวกมีขนาดใหญ่มาก ห่อหุ้มใบหูเอาไว้จนมิด ผ้าพันคอด้านล่างพันรอบลำคอหลายรอบ พยายามมิให้ลมหนาวแม้เพียงสายเดียวพัดแทรกเข้าไปด้านใน เผยให้เห็นผิวหนังเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ใบหน้าของฉางเล่อซุกอยู่ในผ้าพันคอ มองจากด้านข้างไป เห็นเพียงเนื้อแก้มขาวผุดผ่องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยและริมฝีปากนิดเดียว เป็นสีชมพูจิ้มลิ้ม

ฤดูหนาวนี้ ทาครีมบำรุงผิวไปมิใช่น้อย เด็กตัวเล็ก ๆ ผิวบอบบาง ถูกลมพัดจนแตกแห้งได้ง่ายเช่นกัน

ฝาแฝดชายหญิงเติบโตขึ้น เครื่องหน้าก็คลี่คลายตามวัย กลับยิ่งประณีตงดงามขึ้นไปอีก

แม้จะมิได้ปรนนิบัติง่ายเป็นพิเศษ แต่แม่นมก็มีความอดทนต่อสองนายน้อยนี้ยิ่งนัก

เพียงใบหน้าน้อย ๆ อันงดงามทั้งสองหน้านั้น ยามจ้องมองมายังเจ้า หัวใจก็อ่อนยวบ แทบอยากจะควักหัวใจมอบให้ เด็กที่งดงามปานนี้พบเห็นได้ยากยิ่ง ทั้งยังปลุกสัญชาตญาณความเป็นแม่ได้เป็นอย่างดี

ในวัยเยาว์ของฝาแฝดชายหญิง หวยเยี่ยนเคยก่อเรื่องเข้าใจผิดขึ้นมาหนหนึ่ง