ตอนที่ 193 ปีที่ห้าแห่งรัชศกหยวนโย่ว

ว่างชิงเฟิงลูบศีรษะ น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจ

ระหว่างทั้งสองคนก็นับว่ามีสายสัมพันธ์แต่หนหลัง จงเฉิงเจ๋ออายุน้อยกว่าว่างชิงเฟิงราวสิบปี

ยามที่ว่างชิงเฟิงสร้างชื่อจนได้เป็นนายทหารชั้นผู้น้อย จงเฉิงเจ๋อยังเป็นเพียงพลทหารตัวเล็ก ๆ นามว่าต้าฉง ทั้งยังเป็นพลทหารผู้หยิ่งยโสไม่ยอมสยบให้ผู้ใด คนอายุน้อยย่อมมักมีความถือดีเช่นนี้เป็นธรรมดา

กอปรกับมีฝีมือการฝึกม้าอันยอดเยี่ยม ไม่ว่าม้าจะพยศเพียงใด หงุดหงิดเกรี้ยวกราดแค่ไหน ล้วนถูกฝึกจนเชื่องเชื่อฟังได้ทั้งสิ้น

ในกองทัพมีผู้ที่ได้ม้าดีและต้องการคนฝึกม้าอยู่มากมาย การมีอาจารย์ฝึกม้าฝีมือดีจึงสำคัญยิ่งนัก

บางคนฝึกม้าก็มักลงมือรุนแรง ฝึกไปฝึกมา พอม้าตัวนั้นลงสู่สนามรบกลับกลัวจนตัวสั่นยามเห็นเลือด ไร้ซึ่งสง่าราศีของม้าศึกชั้นยอดโดยสิ้นเชิง ทหารม้าบนหลังยังต้องเข่นฆ่าศัตรู ม้าที่อ่อนแอในสนามรบย่อมไม่อาจตีฝ่าวงล้อมออกมาได้

ไม่อาจทำหน้าที่ของม้าศึก ทว่าม้าที่จงต้าฉงฝึกออกมากลับมิได้เป็นเช่นนั้น จึงได้รับความชื่นชมอย่างยิ่ง

คนมีความสามารถย่อมมีอารมณ์ นั่นถือเป็นเอกลักษณ์ ย่อมทะนงตนในความสามารถเป็นธรรมดา

ทว่าจงต้าฉงมิได้มาเพื่อฝึกม้าโดยเฉพาะ เขามาที่นี่เพราะปรารถนาจะลงสู่สนามรบ ออกรบทำศึก และล้างแค้น

บ้านของเขา ก็ถูกคนเผ่าพันธุ์ภายนอกทำลายลงเช่นกัน