เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อูจิ้งเฉิงส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหน้านี้ท่านพ่อของนางอุตส่าห์เสาะหาพ่อครัวชาวซูโจวมาทำอาหารในจวนให้ท่านแม่โดยเฉพาะ ปฏิกิริยาของท่านแม่ยังไม่กระตือรือร้นถึงเพียงนี้
แม้ฮูหยินอูจะมีบุตรสาวเพียงคนเดียว ทว่าสถานการณ์ของนางในจวนตระกูลอู๋ก็มิได้น่ากลัวหรือไร้ที่พึ่งพิงอย่างที่คิด
บรรดาบุตรชายอนุและบุตรสาวอนุของสายหลักของตระกูลรวมกันแล้ว ยังมิได้รับความสำคัญจากนายใหญ่ตระกูลอู๋เท่าอูจิ้งเฉิงเพียงคนเดียว ยามปกติเขามักจะสั่งสอนเด็กเหล่านั้นว่าต้องให้ความเคารพพี่สาวร่วมบิดามารดาเอกผู้นี้
ประกอบกับการเล่าเรียนในสำนักศึกษาประจำตระกูลก็ทำได้ยอดเยี่ยม เหล่าน้องชายและน้องสาวที่อยู่เบื้องล่างจึงมีแต่ความเกรงขามต่อพี่สาวคนนี้
ก่อนหน้านี้บิดาตระกูลอู๋ยังเคยเอ่ยปากว่าจะนำบุตรชายอนุคนหนึ่งมาให้ฮูหยินอูเลี้ยงดู อุ้มชูมาแต่วัยเยาว์ก็ไม่ต่างอะไรกันกับบุตรแท้ ๆ เท่าใดนัก แต่นางไม่ยินยอม
ยืดเยื้อมาจนอูจิ้งเฉิงอายุได้สิบขวบปี นางก็ยังยืนกรานไม่ยินยอมเลี้ยงดูบุตรชายอนุเด็ดขาด
อูจิ้งเฉิงรู้ความตั้งแต่เยาว์วัย ตั้งแต่เจ็ดแปดขวบก็เคยถามท่านแม่ของนางว่า เหตุใดจึงไม่รับเด็กคนหนึ่งมาเลี้ยงดูที่เรือนเอก
เช่นนั้นก็มิต้องคอยกังวลอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่าจะทำเช่นไรหากไร้บุตรชายไว้คอยคุ้มครองตน
ฮูหยินอูก็มิได้ปิดบังบุตรสาว “แม่มิใช่คนโหดเหี้ยมอำมหิตพรรค์นั้น ที่ว่าพาเด็กคนหนึ่งกลับมาเลี้ยงดู มันมิได้ง่ายดายปานนั้น ในเรือนหลังยังมีมารดาผู้ให้กำเนิดคอยเฝ้ามองอยู่คนหนึ่ง”