ตอนที่ 14 ถวายพระพรยามเช้าตำหนักคุนหนิง

ฮองเฮาจางมีองค์รัชทายาทเป็นบุตรเพียงคนเดียว ทั้งยังเลี้ยงดูอยู่ข้างกายนาง ความผูกพันระหว่างแม่ลูกย่อมลึกซึ้งเป็นธรรมดา ยามที่องค์รัชทายาทมาถวายพระพรยามเช้า ทั้งสองสนทนากันอย่างไม่ถือตัว เรื่องที่พูดคุยได้ยังมีอยู่มาก การพูดคุยเรื่องสัพเพเหระในบ้านยิ่งเป็นเรื่องปกติ

“เจียวเยวี่ยหรือ ฝีมือนางดียิ่งนัก สิ่งนี้คงต้องใช้เวลาทำไม่น้อยกระมัง”

คำพูดนี้ทำให้องค์รัชทายาทชะงักไป เขาไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ เมื่อมองดูความประณีตละเอียดอ่อนนั้นแล้ว ก็ควรต้องใช้เวลาจริง ๆ

คนที่ฮองเฮาจางทรงเลือกมาด้วยพระองค์เอง ย่อมต้องทรงเข้าใจอยู่บ้างเป็นธรรมดา

เรื่องอย่างการปักผ้าเป็น ย่อมไม่อาจปิดบังได้ มิเช่นนั้นก็ยากจะอธิบายว่าเหตุใดพอมาถึงตำหนักอวี้ชิ่งแล้วถึงเรียนรู้ได้เอง

ฉีเจียวเองก็เคยแสดงฝีมือให้เห็นอย่างเหมาะสม และเคยทำสิ่งของถวายฮองเฮาเช่นกัน ทว่าต่อหน้าคนนอก ความเร็วของมือในการทำสิ่งของของนางมักจะช้าเสมอ