ตอนที่ 15 มีวาสนา

ชั่วครู่หนึ่ง แม่นมอวี๋ก็ประคองฮองเฮาเดินออกมา

ยามที่เห็นแม่นมอวี๋ หัวใจของฉีเจียวกลับสงบลงได้บ้าง

หลายปีมานี้นางมิได้ใช้ชีวิตอยู่ในตำหนักคุนหนิงไปวัน ๆ เปล่าประโยชน์ มักจะไปปรากฏตัวต่อหน้าแม่นมอวี๋อยู่บ่อยครั้ง เสียงกระซิบข้างหูของคนสนิทเหล่านี้แหละทรงอานุภาพที่สุด ทั้งยังไม่ทำให้ฮองเฮาทรงรังเกียจได้ง่าย ๆ อีกด้วย

สำหรับฮองเฮาแล้ว แม่นมอวี๋ยิ่งถือเป็นคนสนิทในหมู่คนสนิท

ฮองเฮาทรงปฏิบัติต่อพวกนางอย่างสนิทสนมเป็นกันเองเสมอมา พอพบหน้าก็ตรัสถามว่า “ช่วงนี้อยู่ที่ตำหนักอวี้ชิ่งเคยชินดีหรือไม่”

แต่เดิมก็สุขสบายอยู่แล้ว การเอ่ยคำพูดประจบเอาใจจึงเป็นเรื่องง่ายดาย

“เพียงแต่ไม่ได้พบเหนียงเหนียงเสียนาน ในใจของข้ารับใช้กับพี่สาวซือหลานคิดถึงยิ่งนักเจ้าค่ะ”

“เจ้าเด็กคนนี้ ยังคงปากหวานกะล่อนเหมือนเคย มิน่าเล่าเหวยเอ๋อร์ถึงได้ชอบเจ้า”

คำพูดประโยคนี้ของฉีเจียวเอ่ยได้ไม่ล้ำเส้นแต่อย่างใด คนที่ออกมาจากตำหนักคุนหนิง ย่อมเป็นธรรมดาที่จะคิดถึงฮองเฮาเหนียงเหนียง