กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูเมิ่งจู๋หันศีรษะไป กวาดสายตามองเสวี่ยเช่อหย่วนที่ผูกผ้ากันเปื้อนเปรอะน้ำมันตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ข้าว่าเจ้าถือโอกาสที่กลับบ้านเกิดคราวนี้ ไหว้วานแม่สื่อในหมู่บ้านภูเขาใหญ่ของพวกเรา ให้ช่วยดูแม่นางที่ขยันขันแข็งและรู้ความสักคนมาเป็นภรรยาเสียเถิด”
เสวี่ยเช่อหย่วนส่ายหัวเป็นกลองป๋องแป๋ง โบกไม้โบกมือถอยหลังกรูดไม่หยุด
“อย่าเลย อย่าเลย พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านละเว้นข้าเถอะ”
“คุณหนูในหมู่บ้านพวกเรา แม้แต่ชื่อตนเองยังเขียนไม่เป็น จะคู่ควรกับตัวข้าในยามนี้ได้อย่างไรกันเล่า”
เสวี่ยเช่อหย่วนเชิดคอขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความปรารถนา
“อย่างไรเสียยามนี้ข้าก็เป็นถึงรองเถ้าแก่ผู้มีหน้ามีตาในเมืองฟางโจว ออกจากจวนคราใดย่อมนั่งรถม้าเสมอ”
“หากข้าจะแต่ง ย่อมต้องแต่งกับแม่นางที่งดงามหยาดเยิ้มที่สุด”
“อย่างน้อยที่สุดก็ต้องยึดรูปโฉมงดงามเยี่ยงพี่สะใภ้ใหญ่เป็นต้นแบบ อีกทั้งต้องรู้หนังสือ เข้าใจมารยาทประเพณี ชาติตระกูลจะย่ำแย่มิได้”
สิ้นเสียงพูดลง