ตอนที่ 240 เกลี้ยกล่อมซูเมิ่งจู๋กลับหมู่บ้าน

ชิวเป่าเห็นท่านแม่แท้ ๆ หยิบไม้ปัดขนไก่ที่หนาเท่าท่อนแขนขึ้นมา

หนังศีรษะพลันชาดิกในพริบตา

“ท่านแม่ไว้ชีวิตด้วย ข้านึกขึ้นได้กะทันหันว่าการสควอทห้าร้อยครั้งของวันนี้ยังไม่ได้ทำ ข้าจะไปฝึกวิชาที่ลานฝึกทหารเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

สิ้นเสียงพูดไม่ทันไร

ร่างเล็กสีเหลืองลูกห่านตัวนั้นก็พุ่งพรวดออกจากโถงเรือนหลักไปอย่างรวดเร็ว ขาสั้นป้อมสองข้างสับถี่จนเกิดร่างเงา พริบตาเดียวก็หายลับออกไปนอกประตูดอกไม้ห้อย

“ถ้าเจ้ามีความสามารถ คืนนี้ก็อย่ากลับมากินข้าวเชียว”

ซูเมิ่งจู๋ถือไม้ปัดขนไก่วิ่งไล่ตามมาถึงใต้ระเบียงทางเดิน เท้าสะเอวตะโกนก่นด่าไปทางหน้าประตูเรือนหนึ่งยก

ชิวเป่าวิ่งเตลิดสุดฝีเท้าจนพ้นประตูด้านหลังจวนแม่ทัพ

นางเอามือยันโคนกำแพงหอบหายใจแรงสองที แล้วลูบก้นน้อย ๆ ของตนเองที่ปวดตุบ ๆ

ด้วยความที่นางรู้จักท่านแม่แท้ ๆ ดี วันนี้คงหนีไม่พ้นการถูกเฆี่ยนตีสั่งสอนเป็นแน่ แม้จะรอจนถึงค่ำที่ท่านพ่อกลับมาจากค่ายทหารเพื่อช่วยอ้อนวอนก็ไร้ประโยชน์