ตอนที่ 239 เสวี่ยหนิงจากไป

ล้อรถม้าบดขยี้ผ่านถนนหินเขียวของตลาดต้นหลิว โยกเยกโคลงเคลงแล่นออกจากตำบลไป

ใต้ชายคาไร้เงาแดดตรงหัวมุมถนน

เสิ่นเมิ่งเหยายังคงหมอบฟุบอยู่บนกองคราบโลหิตสีดำคล้ำนั้น

สายลมพัดหอบเอาเศษใบผักเน่าบนพื้น มาแปะติดใบหน้าที่เปรอะเปื้อนโคลนตมของนาง

ชายฉกรรจ์ร่างกำยำผู้หนึ่งสวมเสื้อหนังแกะขนฟูถือสุรากลั่นแรงคุณภาพต่ำครึ่งกา เดินสบถด่าเซซัดเซโซมาจากท้ายถนน

เมื่อเห็นเสิ่นเมิ่งเหยานอนทอดร่างอยู่บนพื้น

ชายผู้นั้นขมวดคิ้วแน่น ยกบู้ตหนังวัวเปื้อนโคลนขึ้น แล้วถะถั่งเตะเข้าที่ซี่โครงของเสิ่นเมิ่งเหยาอย่างโหดเหี้ยม

“นังเมียแพศยา กลางวันแสก ๆ แกล้งตายอะไรกัน ให้เจ้ามาตั้งแผงหาเศษเงินค่าสุรา เจ้าก็มาอู้ขี้เกียจอยู่นี่อีกแล้ว”

ชายผู้นั้นย่อกายนั่งลง ยื่นมือไปควานหาเหรียญทองแดงบนเศษผ้ากระสอบขาด ๆ

ควานอยู่นานสองนานกลับจับได้เพียงธารโลหิตเหนียวเหนอะหนะเต็มมือ ไม่เห็นแม้กระทั่งเศษเหรียญทองแดงใหญ่สักครึ่งเหรียญ