ตอนที่ 238 ฮูหยิน นาง...นางคงไม่ตายอยู่ที่นี่แล้วป้ายความผิดให้พวกเราหรอกนะ?

เมื่อเสียงตะโกนนี้ดังขึ้น ซูเมิ่งจู๋ที่กำลังยืนควักเงินแท่งย่อยจ่ายให้พ่อค้าแผงขายขนมแป้งทอดอยู่ห่างออกไป 5 ก้าวก็ชะงักลง

นางถือขนมแป้งทอดน้ำตาลร้อน ๆ หมุนตัวเดินเนิบนาบเข้ามา

เสิ่นเมิ่งเหยาที่อยู่บนพื้นได้ยินเสียงฝีเท้า

มองตามสายตาขอความช่วยเหลือของเสี่ยวผูเฉ่าไปทางด้านหลัง

ใต้แสงตะวัน ซูเมิ่งจู๋สวมเสื้อเป้ยจื่อผ้าไหมทอสีชาดขลิบขนจิ้งจอกไฟ บนศีรษะเกล้ามวยผมสตรีอย่างประณีตซับซ้อน เสียบปิ่นระย้าทองบริสุทธิ์ประดับขนนกเตี่ยนชุ่ย

กาลเวลา 6 หรือ 7 ปีมิได้ทิ้งร่องรอยกรำศึกใด ๆ ไว้บนใบหน้านางเลย

ด้วยการกินดีอยู่ดีและอารมณ์ปลอดโปร่งมาตลอดหลายปี ใบหน้าที่เดิมทีงดงามยิ่งยวดอยู่แล้วจึงได้รับการบำรุงจนขาวผ่องอมชมพูยิ่งขึ้น ทอดสายตาคราใดล้วนเปี่ยมด้วยประกายสูงศักดิ์ของผู้ที่ได้รับการปรนนิบัติพัดวี แลดูอ่อนเยาว์มีชีวิตชีวายิ่งกว่าตอนเพิ่งมาถึงหมู่บ้านครัวเรือนทหารในปีนั้นเสียอีก

ครั้นก้มมองดูเสื้อนวมขาดรุ่งริ่งที่สภาพต่ำทรามยิ่งกว่าหมูหมาบนร่างตนเอง กับมือคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยแผลหิมะกัดและข้อนิ้วปูดโปน

เส้นประสาทที่ตึงเขม็งในหัวของเสิ่นเมิ่งเหยาก็ขาดผึงลงเสียงดังเปรี๊ยะ

ความริษยาและแค้นฝังหุ่นพลันพุ่งขึ้นมาจนหน้ามืดตามัว