ตอนที่ 232 สิ่งที่ข้าต้องการแต่ไหนแต่ไรมาไม่ใช่บัลลังก์จักรพรรดิอันเย็นชานั่น

เสวี่ยเช่อหานเลิกเปลือกตาขึ้นถลึงตาใส่เขาทีหนึ่งโดยไม่ส่งเสียง

บ่ายวันนั้น เสี่ยวเตาก็ส่งมอบบัญชีของภัตตาคารและท่าเรือเมืองเฟิ่งหยางให้แก่ผู้ช่วยหลัก

ติดตามรถม้าของสองสามีภรรยาซูเมิ่งจู๋กลับมายังหมู่บ้านครัวเรือนทหารภูเขาใหญ่ด้วยกัน

เมื่อถึงบ้าน

เสวี่ยหนิงเห็นเสี่ยวเตากลับมา ก็ดีอกดีใจรีบไปเข้าครัวผัดกับข้าวจานหลักเพิ่มอีกสองอย่าง

คนทั้งครอบครัวกินอาหารเย็นมื้อหนึ่งด้วยกันอย่างครึกครื้นอบอุ่น

ยามค่ำคืนมีลมเหนือพัดมา

เสี่ยวเตามุดเข้าไปในเรือนเจ้าหน้าที่เฝ้าประตูที่ท่านลุงโม่อาศัยอยู่ตรงลานหน้าเรือน

ด้านในเรือนเจ้าหน้าที่เฝ้าประตูไม่ได้จุดตะเกียงน้ำมัน มีเพียงอ่างถ่านตรงมุมผนังที่สะท้อนแสงสีแดงสลัวออกมาเล็กน้อย

หนึ่งชราหนึ่งเยาว์นอนเคียงข้างกันอยู่บนเตียงอิฐอุ่น ๆ ฟังเสียงลมพัดหวีดหวิวฟู่ว ๆ ด้านนอก