ตอนที่ 231 เจ้าจะเชื่อใจข้าเหมือนเสี่ยวหย่วนหรือไม่

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เสวี่ยเช่อหานเทียมรถม้าเสร็จสรรพ ภายในตู้รถปูฟูกฝ้ายหนานุ่มไว้พร้อมสรรพ

ซูเมิ่งจู๋คลุมเสื้อคลุมหนังจิ้งจอก ประคองชิวเป่าในห่อผ้าเคียงข้างกับเสี่ยวผูเฉ่าซ้ายขวาแล้วก้าวขึ้นไปนั่งในตู้รถม้า

รถม้าโคลงเคลงไปตามทางตลอดเส้นทาง

ยังไม่ทันถึงยามเที่ยงก็เข้าสู่เมืองเฟิ่งหยาง

ยามนี้ภัตตาคารตระกูลซูมิใช่ดังวันวานอีกต่อไป เรือนกระเบื้องอิฐเขียวสูงสามชั้นตั้งตระหง่านอยู่ตรงสี่แยกที่คึกคักที่สุดของเมือง ป้ายอักษรลงรักปิดทองเหนือประตูสะท้อนแสงตะวันจนแสบตา

แม้ยังไม่ถึงเวลาตั้งโต๊ะอาหารมื้อหลัก

ทว่าในโถงใหญ่กลับมีลูกค้านั่งอยู่ถึงแปดส่วนแล้ว

รถม้าเพิ่งจะจอดเทียบหน้าประตูอย่างมั่นคง

เสี่ยวเอ้อร์สวมชุดสั้นคล่องตัวผ้าฝ้ายสีน้ำเงินผู้หนึ่งก็ถือกล่องอาหารเคลือบชาดสูงสามชั้น วิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากข้างใน