ตอนที่ 229 คุณหนูเสวี่ย ประมุขน้อยของข้าเจ้าเองก็รู้จัก

นางขยิบตาเป็นสัญญาณให้ไป่เหอ

ไป่เหอออกแรงประคองสองสามีภรรยาชราไปนั่งบนเก้าอี้

ซูเมิ่งจู๋มองดูเสี่ยวผูเฉ่าที่ลุกขึ้นยืนพลางกวักมือเรียกให้นางเดินมาข้างเตียง

“เรื่องสัญญาขายตัววันหน้าอย่าเอ่ยถึงอีกเลย เสี่ยวผูเฉ่าเป็นเด็กดี ข้าเองมองดูก็ชอบพอ ในเมื่อนางยินดีดูแลชิวเป่า เช่นนั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้นางมาเป็นเพื่อนเล่นควบตำแหน่งหญิงรับใช้ตัวน้อยของชิวเป่าที่บ้าน ทุก ๆ เดือนข้าจะจ่ายค่าจ้างให้นาง 500 อีแปะตามปกติ อาหารวันละสามมื้อก็กินที่บ้านข้าทั้งหมด”

ย่าผูเฉ่าได้ยินคำนี้เข้าก็ตื่นเต้นจนมือสั่นเทา กำลังจะลุกขึ้นกราบคารวะอีกครา ซูเมิ่งจู๋ก็ยกมือขึ้นห้ามปรามนางไว้

“ทว่าข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง พวกท่านสองเฒ่าอายุก็มากแล้ว ที่บ้านไม่มีคนคอยดูแลย่อมไม่ได้ เสี่ยวผูเฉ่าต้องมาทำงานทุกวันในยามฟ้าสาง ตกค่ำกินมื้อเย็นเสร็จแล้วจำเป็นต้องกลับบ้านไปอยู่เป็นเพื่อนพวกท่าน รอจนวันใดที่พวกท่านล่วงลับไปตามกาลเวลา ข้าย่อมให้นางย้ายเข้ามาอยู่ในจวน วันหน้าเมื่อถึงวัยอันควร ข้าจะเตรียมสินเดิมเจ้าสาวให้อย่างหนาแน่นอีกชุดหนึ่ง รับรองว่าจะไม่ให้นางต้องน้อยเนื้อต่ำใจเป็นอันขาด”

คำพูดนี้เอ่ยออกมา

ปู่ผูเฉ่าน้ำตาไหลอาบหน้า มือที่ค้ำไม้เท้าสั่นเทาไม่หยุด