ตอนที่ 221 ต้องสั่งสอนให้นางรู้สำนึกเสียบ้าง

ซูเมิ่งจู๋เห็นพวกเขายืนกรานเช่นนั้นก็มิได้ปฏิเสธ

พยักหน้าพลางเก็บส่วนของพวกเขาแยกไว้ในกล่องไม้ใบเล็ก

“เอาเถอะ ข้าจะเก็บไว้ให้พวกเจ้า อยากใช้เมื่อใดก็มาเอาได้ทุกเมื่อ ข้าคาดว่าทองคำคงยังไม่ได้ใช้ พวกเจ้าก็ใช้เงินไปก่อน หากไม่พอก็เบิกค่าแรงล่วงหน้าได้ ดึกดื่นแล้ว พวกเจ้าขึ้นไปพักผ่อนกันก่อนเถิด”

รอจนจ้าวซื่อและเกาเหวินเจี๋ยกับพวกเดินตามบันไดหินออกไปจนหมด

ในห้องใต้ดินจึงเหลือเพียงสามีภรรยาสองคน

ซูเมิ่งจู๋มิได้ปิดบังเสวี่ยเช่อหาน ฝ่ามือทาบลงบนลังไม้การบูร จิตสำนึกพลันเคลื่อนไหว

ลังไม้ใบใหญ่สิบสองใบที่เดิมทีอัดแน่นจนเต็ม

เพียงพริบตาก็หายวับไปจากที่เดิมอย่างไร้ร่องรอย กระทั่งพื้นดินยังว่างเปล่าไปผืนใหญ่

เสวี่ยเช่อหานสีหน้าสงบนิ่งดังเดิม ซ้ำยังช่วยนางเก็บไข่มุกเม็ดหนึ่งที่ตกหล่นอยู่ตรงมุมห้องยื่นส่งให้

ภรรยาของตนมีวิชาเซียนติดตัว เขาเคยประจักษ์มานานแล้ว