ตอนที่ 212 อยากซื้อทรัพย์สินราชการออกขาย

เด็กหลายคนคุดคู้อยู่ริมกำแพง ครั้นเห็นพวกนางเดินผ่านก็เอาแต่จ้องถุงเสบียงแห้งที่แขวนอยู่ข้างเอวของเสวี่ยเช่อหย่วน

ไป่เหอเดินตามอยู่ข้างกายซูเมิ่งจู๋ น้ำเสียงแผ่วลงไปมาก

“ฮูหยิน เมืองฟางโจวช่างเงียบเหงาเหลือเกินเจ้าค่ะ”

“ร้านรวงบนถนนสิบร้านปิดไปเสียเจ็ดแปดร้าน บนทางกระทั่งรถม้าดี ๆ สักคันยังมองไม่เห็นเลยเจ้าค่ะ”

ยามนางเดินผ่านปากตรอกแห่งหนึ่ง ฝีเท้าพลันชะลอช้าลงครึ่งจังหวะ

คุณหนูวัยเยาว์นางหนึ่งกำลังนั่งยองอยู่ริมกำแพง เสื้อผ้าเก่าขาด บนหน้าเปรอะฝุ่นดิน ด้านข้างมีสตรีผู้หนึ่งนั่งไออยู่

เมื่อก่อนไป่เหอก็เคยผ่านวันเวลาเยี่ยงนี้มาเช่นกัน

หากมิใช่ได้รับการซื้อตัวกลับไปโดยซูเมิ่งจู๋ ป่านนี้นางคงไม่รู้ว่าถูกขายออกจากเรือนไปที่ใดแล้ว

“ฮูหยิน ในเมืองมีคนไร้ข้าวกินมากมายถึงเพียงนี้ ไฉนจึงไม่เปิดยุ้งฉางแจกจ่ายธัญพืชเล่าเจ้าคะ”

“ในยุ้งฉางของที่ว่าการมิแน่ว่าจะมีธัญพืช”