ตอนที่ 203 ซื้อร้านค้าที่เมืองเฟิ่งหยาง

ผ่านไปสองสามวัน

ซูเมิ่งจู๋และเสวี่ยเช่อหานเดินทางไปยังเมืองเฟิ่งหยาง

เมื่อถึงเมืองแล้วก็ไปหานายหน้าที่ดิน

“ร้านค้าในเมืองร้านนั้นกว้างขวางเพียงใดหรือ”

“ด้านหน้าสามชั้น ด้านหลังมีลานเรือนขอรับ” นายหน้าที่ดินตอบกลับอย่างกระตือรือร้น “เดิมทีเป็นภัตตาคาร นายจ้างรีบร้อนจะกลับไปทางใต้ จึงไหว้วานคนให้ช่วยประกาศขาย”

ซูเมิ่งจู๋คิดทบทวนมาแล้วรอบหนึ่งเมื่อคืนนี้ เปิดร้านแป้งยัดไส้ย่อมมั่นคงปลอดภัยที่สุด ทว่าทำภัตตาคารย่อมได้กำไรสูงกว่า

ผู้คนที่สัญจรไปมาในเมืองเฟิ่งหยางมีไม่น้อย ทว่าภัตตาคารที่เชิดหน้าชูตาได้จริง ๆ กลับมีไม่มาก

ในมิติของนางมีตำราอาหารสารพัดชนิดเก็บไว้ ทั้งยังมีเครื่องปรุงรสสำเร็จรูป

หากเปิดขึ้นมาจริง ๆ การจะอาศัยอาหารขึ้นชื่อเพียงไม่กี่จานรั้งตัวลูกค้าไว้ก็ไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใด

รถม้าหยุดลงบนถนนอันคึกคักสายหนึ่ง