กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วันรุ่งขึ้น ซูเมิ่งจู๋พาพ่อครัวหม่าไปยังห้องครัว
“เจ้าเรียนรู้กับเสวี่ยหนิงก่อน”
พ่อครัวหม่าชะงักไปเล็กน้อย พลางมองไปยังคุณหนูที่อายุดูไม่มากผู้นั้น
เสวี่ยหนิงถูกเขามองจนเริ่มรู้สึกประหม่าเล็กน้อย จึงถกแขนเสื้อขึ้น “ท่านอาหม่า วันนี้มีหม้อไฟหอมเผ็ดกับเนื้อแกะฉีกมือ ท่านอยากเรียนสิ่งใดก่อนหรือเจ้าคะ”
“เจ้ามาสอนข้ารึ”
“พี่สะใภ้ให้ข้าสอน ข้าก็สอนเจ้าค่ะ”
พ่อครัวหม่าคิดอยากจะแสดงฝีมือเสียก่อน จึงถามขึ้นว่า “ในครัวมีปลาหรือไม่ ข้าจะทำเมนูปลาให้พวกเจ้าได้ลองชิม”
เสวี่ยหนิงพยักหน้า “มีเจ้าค่ะ”
ครึ่งชั่วยามผ่านไป พ่อครัวหม่าก็ยกปลาต้มซีอิ๊วจานหนึ่งออกมา สีสันดูไม่เลว กลิ่นหอมก็โชยฟุ้ง
เสวี่ยเช่อหย่วนคีบขึ้นมาคำหนึ่ง เคี้ยวไปสองคำ “ท่านอาหม่า ปลาจานนี้ของท่านทำได้ดียิ่งนัก”